Het Jerónimos-klooster of Hieronymites-klooster (Portugees: Mosteiro dos Jerónimos, IPA: [muʃˈtɐjɾu ðuʃ ʒɨˈɾɔnimuʃ]), is een voormalig klooster van de Orde van de Heilige Hiëronymus in de buurt van de rivier de Taag in de parochie van Belém, in de gemeente Lissabon, Portugal; het werd op 28 december 1833 geseculariseerd bij staatsbesluit en het eigendom werd overgedragen aan de liefdadigheidsinstelling Real Casa Pia de Lisboa.[1] Het klooster is een van de meest prominente voorbeelden van de Portugese laatgotische Manuelijnse architectuurstijl in Lissabon. Het werd in 1983 geklasseerd als UNESCO-werelderfgoed, samen met de nabijgelegen toren van Belém.

De Alfama (Portugese uitspraak: [afɐmɐ]) is de oudste wijk van Lissabon en ligt op de helling tussen het kasteel van São Jorge en de rivier de Taag. De naam komt van het Arabische Al-hamma (الحَمّة), wat "hete fonteinen" of "baden" betekent. De wijk omvat de freguesias (parochies) van São Miguel, Santo Estêvão, São Vicente de Fora en een deel van de twee straten, "Freguesia da Sé: Rua do Barão" en "Rua São João da Praça". Het bevat veel belangrijke historische bezienswaardigheden, evenals een overvloed aan Fado-bars en restaurants.

De kerk van Santa Engrácia (Portugees: Igreja de Santa Engrácia, uitgesproken als [iˈɣɾeʒɐ ðɨ ˈsɐ̃tɐ ẽˈɡɾasiɐ]) is een 17e-eeuws monument in Lissabon, Portugal. Oorspronkelijk was het een kerk, maar in de 20e eeuw werd het omgebouwd tot het Nationale Pantheon (Panteão Nacional, uitgesproken als [pɐ̃tiˈɐ̃w̃ nɐsiuˈnaɫ]), waarin belangrijke Portugese persoonlijkheden zijn begraven. Het is gelegen in de wijk Alfama, dicht bij een ander belangrijk monument van Lissabon, het klooster van São Vicente de Fora.

Padrão dos Descobrimentos (Portugese uitspraak: [pɐˈdɾɐ̃w̃ duʃ dɨʃkubɾiˈmẽtuʃ]; lit. Monument van de Ontdekkingen) is een monument op de noordelijke oever van de monding van de rivier de Taag, in de burgerlijke parochie van Santa Maria de Belém, Lissabon. Gelegen langs de rivier waar schepen vertrokken om te verkennen en handel te drijven met India en het Oosten, viert het monument het Portugese tijdperk van ontdekking (of tijdperk van ontdekking) in de 15e en 16e eeuw.

De kathedraal van Lissabon (Portugees: Santa Maria Maior de Lisboa of Sé de Lisboa; Metropolitan Cathedral of St. Mary Major), vaak gewoon de Sé genoemd, is een rooms-katholieke kathedraal in Lissabon, Portugal. De oudste kerk in de stad is de zetel van het Patriarchaat van Lissabon. De kathedraal, gebouwd in 1147, heeft vele aardbevingen overleefd en is verschillende keren aangepast, gerenoveerd en gerestaureerd. Het is tegenwoordig een mengelmoes van verschillende bouwstijlen. Het is sinds 1910 geklasseerd als Nationaal Monument.

De 25 de Abril-brug (Portugees: Ponte 25 de Abril, 25 april-brug, Portugese uitspraak: [ˈpõt(ɨ) ˈvĩt i ˈsĩku ðɨ ɐˈβɾiɫ]) is een hangbrug die de stad Lissabon, de hoofdstad van Portugal, verbindt met de gemeente van Almada aan de linker (zuidelijke) oever van de rivier de Taag. Het werd ingehuldigd op 6 augustus 1966. Het wordt vaak vergeleken met de Golden Gate Bridge in San Francisco, VS, omdat het beide hangbruggen van dezelfde kleur zijn. Het werd gebouwd door de American Bridge Company die de San Francisco-Oakland Bay Bridge heeft gebouwd, maar niet de Golden Gate. Met een totale lengte van 2277 meter (7470 voet) is het de 40e grootste hangbrug ter wereld. Het bovendek heeft zes rijstroken voor auto's, terwijl het benedendek een dubbelsporige spoorlijn draagt ​​die is geëlektrificeerd met 25 kV AC; het perron werd in 1999 toegevoegd. Na de Anjerrevolutie die de overblijfselen van de dictatuur van Salazar omver wierp, werd de brug omgedoopt tot 25 april, de datum van de revolutie.

Toren van Belém (Portugees: Torre de Belém, uitgesproken als [ˈtoʁ(ɨ) dɨ bɨˈlɐ̃ȷ̃]), officieel de Toren van Saint Vincent (Portugees: Torre de São Vicente) is een 16e-eeuws fort in Lissabon dat diende als inschepingspunt en ontscheping voor Portugese ontdekkingsreizigers en als een ceremoniële toegangspoort tot Lissabon. Het werd gebouwd tijdens het hoogtepunt van de Portugese Renaissance, en is een prominent voorbeeld van de Portugese Manuelijnse stijl, [3] maar het bevat ook hints van andere architecturale stijlen.[4] De structuur werd gebouwd van lioz-kalksteen en bestaat uit een bastion en een 30 meter hoge toren met vier verdiepingen [5]. Sinds 1983 staat de toren op de werelderfgoedlijst van UNESCO, samen met het Jerónimos-klooster. Het wordt vaak afgeschilderd als een symbool van Europa's tijdperk van ontdekkingen[2] en als een metoniem voor Portugal of Lissabon, gezien zijn historische status. In feite werd de toren gebouwd op een klein eiland in de rivier de Taag in de buurt van de kust van Lissabon.[4][6]

Het paleis van Ajuda (Portugees: Palácio da Ajuda, Portugese uitspraak: [ɐˈʒudɐ]) is een neoklassiek monument in de burgerlijke parochie van Ajuda in de stad Lissabon, centraal Portugal. Gebouwd op de plaats van een tijdelijk houten gebouw dat was gebouwd om de koninklijke familie te huisvesten na de aardbeving en tsunami van 1755, werd het oorspronkelijk begonnen door architect Manuel Caetano de Sousa, die een laat-barok-rococo-gebouw plantte. Later werd het toevertrouwd aan José da Costa e Silva en Francisco Xavier Fabri, die een prachtig gebouw in de moderne neoklassieke stijl planden.

MAAT is een cultureel project voor de stad Lissabon dat zich richt op drie gebieden: kunst, architectuur en technologie. Het museum van 20 miljoen euro ligt aan de rivier de Taag (Rio Tejo) ten westen van het stadscentrum.[1] en "een van Europa's meest lyrische nieuwe musea". [2] Het legt een verbinding tussen het nieuwe gebouw en de elektriciteitscentrale van Tejo, een van Portugals meest prominente voorbeelden van industriële architectuur uit de eerste helft van de 20e eeuw, en een van de meest bezochte musea van het land. Het museum is ontworpen door Amanda Levete Architecten.