Het emblematische ruiterstandbeeld van Francisco Pizarro, een inwoner van deze stad en veroveraar van het Inca-rijk, staat boven de Plaza Mayor van Trujillo. Het is gesmeed uit massief brons en weegt ongeveer 6.500 kg. Het was een geschenk aan de stad van de auteur, de Amerikaanse beeldhouwer Charls Rumsey, in 1927 en werd twee jaar later ingehuldigd.

Paleis van de Markies van de Verovering, titel toegekend door keizer Karel V aan Francisco Pizarro. Het werd in platereske stijl door hem in zijn testament gebouwd en het was zijn erfgenaam, de Inca-prinses Francisco Pizarro Yupanqui, samen met haar oom en echtgenoot, Hernando Pizarro, die deze wens vervulde. Boven het spectaculaire hoekbalkon staat het immense schild van de markgraafschap, uitgehouwen in graniet, dat relevante aspecten van de verovering van het Inca-rijk vertegenwoordigt. Aan weerszijden van het balkon vallen de bustes op van Francisco Pizarro, zijn vrouw, zijn dochter en zijn broer Hernando. Een herhaalde reeks van het wapen van de achternaam Pizarro siert de gevel, voorgesteld door twee beren, reikend naar de dennenappels, op een leistenen vloer.

De Casas del Concejo of het oude stadhuis, gelegen aan de Plaza Mayor van Trujillo, was een multifunctioneel gebouw bestaande uit het stadhuis, het notarisarchief, de kapel van goed bestuur en de koninklijke gevangenis, die toegankelijk was via een gewelfde doorgang genaamd de "gevangeniskanon" Het werd aan het einde van de 15e eeuw gebouwd door Isabella de Katholieke en gerenoveerd in de tijd van Karel I. Als gevolg hiervan begon de adel die de politieke macht bezat, hun paleizen eromheen te bouwen en zo de Plaza Mayor te configureren. Momenteel herbergt dit gebouw de rechtbanken.

Paleis van de hertogen van San Carlos, renaissancestijl en vier verdiepingen hoog, met een gestileerde zuilengalerij op de derde verdieping, bestaande uit drie halfronde bogen en Ionische zuilen. In de hoekhoek bevindt zich een hoekbalkon omlijst met twee tweekoppige adelaars, een keizerlijk symbool, een voorrecht verleend door keizer Karel V, evenals de titel van hertogen van San Carlos. Het complex wordt gecompleteerd door zeven unieke schoorstenen in de vorm van torens en een wenteltrap met toppunt. Het werd in de 16e eeuw gebouwd door de eerste "Correo Mayor de las Indias", Don Lorenzo Galíndez de Carvajal, wiens privémonopolie werd geërfd door de familie, totdat deze instelling in de 18e eeuw als openbare dienst aan de kroon overging. Tegenwoordig behoort het nog steeds toe aan de directe afstammelingen, de huidige hertogen van San Carlos.

Het wordt ook wel het Paleis van de Markiezen van Piedras Albas genoemd en heeft een originele loggia met drie segmentbogen met Florentijnse invloed, aangezien de vrouw van de eigenaar en burgemeester van de stad familie was van de familie Piccolomini en paus Pius II. Het gebouw eindigt met een gotisch wapen van grote schoonheid, uitgehouwen in graniet.

De kerk van San Martín de Tours bestond al in de 14e eeuw als een kleine kluis en werd in de 16e eeuw door de Trujillo-architect Sancho de Cabrera tot grote hoogte uitgebreid met behoud van één schip, waaraan ook andere belangrijke steenhouwers meewerkten lokale bewoners zoals Alonso en zijn zoon Francisco Becerra, architecten van hoekbalkons, kloosters, kerken en kathedralen. De unieke zijdeur stamt uit de 15e eeuw, met een driebladige boog in Elizabethaans-gotische stijl, terwijl de hoofdingang renaissance is. Het herbergt een barok altaarstuk uit de 17e eeuw, een barok orgel uit de 18e eeuw, een groot romaans houtsnijwerk uit de 13e eeuw van Nuestra Señora de la Coronada en een verrassend gotisch houten beeld van de "Christus van de Wateren" in pijn. , uit de 14e eeuw.

Het werd in de 16e eeuw gebouwd door Juan Pizarro de Orellana, neef van de Veroveraar, die ook samen met hem deelnam aan de Amerikaanse prestatie. Toen hij terugkeerde, bouwde hij dit paleis op een oud militair huis met verdedigingstorens, met een prachtige loggia, een renaissancebalkon en een typische deuropening die kenmerkend was voor de Becerra-architecten. Binnen bevat het een spectaculaire platereske kloosterpatio. Dit paleis werd het Casa de Contratación, gekoppeld aan dat van Sevilla, waar degenen die naar Amerika zouden inschepen direct hun papieren konden regelen. Don Miguel de Cervantes verbleef hier ook een tijdje toen hij, nadat hij uit zijn gevangenis in Algiers was vrijgelaten, zijn boeien aan de Maagd van Guadalupe kwam overhandigen.

Het is een sterk huis voor militair gebruik, met verdedigingstorens, gebouwd op de Arabische muur, naast een van de zeven toegangspoorten tot het middeleeuwse stadje, geflankeerd door de militaire toren van dit huis en door de klokkentoren van de Santiago-kerk, van waaruit de avondklok in de schemering werd ingesteld. Het was bij verschillende gelegenheden gastheer voor de katholieke vorsten, in het jaar 1477, om de burgerstrijd tussen de edelen tot bedaren te brengen, en in het jaar 1479, tijdens de Successieoorlog tegen de Beltraneja. Toen Juan II van Aragon stierf terwijl Isabel en Ferdinand hier logeerden, hielden ze zijn begrafenis in de kerk van Santa María la Mayor in Trujillo, waarbij ze de Raad bijeenriepen die Frenando erkende als de nieuwe koning van Aragon en Sicilië, en een document ondertekenden waarin werd erkend de vereniging van deze kroon met die van Castilië en de nieuwe monarchen als koningen van Spanje, wat zij de "Tanto Monta" noemen. De vrede van de oorlog tegen Beltraneja en Portugal werd hier ook ondertekend

Het is een moslim Alcazaba, gebouwd tussen de 9e en 10e eeuw, voor puur militair en defensief gebruik, niet voor woningen, en heeft dus geen kamers, maar eerder twee ommuurde buitenruimtes. De eerste, vierkant van vorm, als paradeplaats, en de tweede, veelhoekig van vorm, is de Albacar, ter bescherming van dieren. In de eerste bevindt zich een waterreservoir uit de 10e eeuw en een kluis waarin de patroonheilige van de stad, de Maagd van de Overwinning, is gehuisvest. De rijkdommen van de Kroon werden hier bewaard in de tijd van Peter I "de Wrede", aangezien het een van de veiligste forten van het koninkrijk is. En het diende ook als toevluchtsoord voor Beltraneja totdat ze haar moest overhandigen aan Isabel la Católica en naar Plasencia moest vluchten, waar ze kon trouwen met haar oom, de koning van Portugal, want in Trujillo, waar de bruiloft aanvankelijk was overeengekomen , het is hen niet gelukt.

Het was het meest relevante religieuze gebouw in de stad, waar de belangrijkste geslachten en de meest illustere veroveraars die het middeleeuwse verleden hebben gesmeed, begraven liggen. Opvallend is onder meer de tombe van kapitein Diego García de Paredes, aan wie Miguel de Cervantes hem in “Don Quixote” beroemd maakte als “Samson Extremadura” vanwege zijn fysieke kracht, en die het onderwerp was van verschillende legendes. Het werd gebouwd in de 13e eeuw, na de herovering, in laat-romaanse stijl. Vanaf die tijd heeft het zijn apsis en zijn romaanse toren behouden, die tijdens de aardbeving van Lissabon in 1755 viel en in de 20e eeuw werd herbouwd door een steenhouwer uit Trujillo, die het afmaakte door een schild van de Atletiekclub van Bilbao bovenop te plaatsen. Het. In de 16e eeuw werd de tempel uitgebreid en binnenin vallen het artistieke platereske koor en het belangrijkste altaarstuk op, het werk van de Salamancaanse gotische schilder Fernando Gallego. De kerk was getuige van de begrafenis van koning Jan II van Aragon, en enkele jaren later van de begrafenis van zijn zoon Ferdinand de Katholieke.

Dit reservoir behoorde tot het aangrenzende forthuis van Fernán Ruiz de Altamirano, dat waarschijnlijk een voormalig moslim-Alcázar was. Het is van Arabisch maaswerk, met drie beuken op de hoofdmuren en bogen ondersteund door pilasters, bedekt met drie halve tongewelven. De materialen die bij de constructie worden gebruikt, zijn granieten blokken, metselwerk en mortel. Het is 10 meter diep, 13 meter lang en 12 meter breed. Het is een grote vierhoekige ruimte waarvan de muren nog steeds sporen van redwood bevatten dat de Arabieren in verf gebruikten om de oppervlakken af te dichten en te beschermen en het water drinkbaar te houden. Het is eeuwenlang dichtgemetseld geweest, waarschijnlijk sinds enige tijd van oorlog, zodat de vijand het niet zou gebruiken of vergiftigen, totdat het in de 20e eeuw bij toeval opnieuw werd ontdekt.