De meeste Brontë-rondleidingen laten je de pastorie zien en houden ermee op. Deze leidt je door het dorp, de kerk en het kerkhof, waardoor je terugkomt in Haworth zoals het was in de jaren 1840 — meer dan 40.000 begrafenissen in een paar hectare, een vervuilde watervoorziening, een gemiddelde leeftijd van 25 jaar. Zodra je dat begrijpt, stoppen de romans met lezen als vage gotische sfeer en beginnen ze te lezen als de grimmige realiteit van het leven dat de zussen leefden. Weinig andere tours gaan zo diep. Je stopt om uit te kijken over de vallei die de zussen liepen, hetzelfde uitgestrekte heidegebied dat zich direct voedde met alles wat ze schreven, niet alleen ergens mooi om een foto te maken. En omdat jij, je chauffeur en je eigen verteller de hele dag alleen zijn, loopt het gesprek de hele weg heen en de hele weg terug : het landschap, de familie, de literatuur in het algemeen, en welke roman het meest voor je betekent. Het is minder een tour met stops aan elkaar geschroefd dan een echt gedeelde dag door te brengen met praten over boeken waar je van houdt.