Het begint in de ochtenddrukte van Kuala Lumpur. Je chauffeur-gids begroet je met een warme glimlach, en terwijl je auto zich een weg baant tussen de wolkenkrabbers, begint het verhaal. “Je staat op het punt om de toekomst van Maleisië te zien, gebouwd op een tuin,” zegt hij. De snelweg komt in zicht, palmbomen staan langs de weg en binnen slechts 40 minuten verandert de skyline. Je bent aangekomen in Putrajaya.
Je eerste hoofdstuk begint op Dataran Putra — het Putra-plein. Het is enorm, plechtig en adembenemend. De grond is bezaaid met sterren, en ondanks de grootsheid is het stil. Aan de ene kant wappert de vlag van Maleisië hoog in de lucht. Aan de andere kant staat Perdana Putra trots op de heuvel, met zijn saliegroene koepel die het zonlicht weerkaatst. Hier werkt de premier, in een paleis van de macht met Mogol-bogen en Maleisische motieven.
Een paar stappen verderop wordt het verhaal wat rustiger. De Putra-moskee, met zijn beroemde roze koepel van roze getint graniet, lijkt te zweven aan de rand van het Putrajaya-meer. Het is niet zomaar een moskee; het is een gedicht in steen. De minaret van 116 meter steekt hoog de lucht in, en in de gebedsruimte is plaats voor 15.000 mensen. Je trekt je schoenen uit, voelt het koele marmer en kijkt uit over het water, waar de weerspiegeling zachtjes trilt. Het is zo vredig, bijna te perfect om echt te zijn.
Maar het meer roept. Stap aan boord van een boot die je drijvend balkon wordt. Terwijl het wegrijdt, laat Putrajaya zijn andere kant zien. Vanaf het water lijkt de stad wel een geheime tuin vol bruggen. De Seri Wawasan-brug, met zijn futuristische tuikabelconstructie die op een zeil lijkt, ziet eruit als een schip dat op het punt staat uit te varen. De Seri Gemilang-brug verwelkomt je met zijn plechtige bogen, die zelfs overdag met een ingetogen elegantie verlicht zijn
Je meert aan, helemaal uitgerust, en de volgende bezienswaardigheid dwingt respect af: Istana Kehakiman, het Paleis van Justitie. Dit is geen gewone rechtbank. De koepels, de hoefijzervormige bogen, de klassieke zuilengalerijen — het combineert Moorse grandeur met moderne rechtspraak. Daarin zijn het Hof van Beroep en het Federale Hof van Maleisië gevestigd.
De rit gaat verder door het regeringsdistrict. De ene boulevard na de andere vol met ministeriegebouwen — Financiën, Binnenlandse Zaken, Onderwijs — stuk voor stuk ontworpen om in harmonie te zijn, zonder dat er één de overhand neemt. Dat is stedenbouw als kunst. Met palmbomen omzoomde lanen, brede trottoirs, vlaggen van alle staten. Het is overzichtelijk, groen en verrassend levendig.
Dan ga je omhoog. De weg slingert omhoog naar het hoogste punt van Putrajaya, waar het PICC – het Putrajaya International Convention Centre – als een waakzaam oog uittorent. Het opvouwbare, futuristische dak is echt uniek. Vanaf het terras ligt de hele stad aan je voeten: het meer als een blauw lint, de bruggen als juwelen, de moskee, het plein en in de verte de groene koepel van de premier. Het is de perfecte afsluiting — een spectaculaire climax van je verhaal.
Je kwam voor foto’s, maar je gaat weg met een gevoel — van een stad die rustig durfde te dromen, prachtig durfde te plannen en sierlijk durfde te bouwen. Dit is Putrajaya. Niet alleen de administratieve hoofdstad van Maleisië, maar ook de bron van zijn ambities.
