Deze hoek van Chengdu was bekend onder vele namen : Shaocheng (少城), Luocheng (罗城), Mancheng (满城) — elke naam een hoofdstuk in zijn 2200 - jaar saga. Ooit was deze enclave een ommuurde wereld, afgesloten voor Mantsjoe-gemeenschappen alleen, maar het was niet alleen bakstenen en grenzen; het was een levend, ademend stukje van het leven van de Qing-dynastie, verscholen in het hart van Sichuan.

Waarom hier? Hoe voelde het dagelijks leven voor de vaandeldragers en hun families die het hun thuis noemden – thee drinken in hutongs, trainen op binnenplaatsen of lokale smaken in hun noordelijke tradities weven? En wat doet de echo's nog steeds pulseren vandaag de dag, bezoekers aan te trekken om te dwalen waar de geschiedenis blijft hangen in elk steegje?

We pellen de lagen terug : grootse verhalen over imperium en segregatie, gepaard met kleine, levendige momenten. Aan het einde zie je niet alleen Mancheng, je leeft ook een dag in zijn schoenen, waar verleden en heden dansen in de schaduw van de muren. Laten we ingrijpen.