Studio van een enkele omgeving

De stad heeft verschillende centra gericht op toerisme:

Mall of Open Skies, is een wandelomgeving die de noordelijke sector van de stad verbindt met het centrum. Het werd bereikt met de voetgangerszone van race 14 van 12th Street naar 22nd Street.

Goudmuseum Quimbaya. Gelegen ten noorden van de stad, biedt het bezoekers een uitstekende verzameling van zijn archeologische collectie die overeenkomt met de pre-Spaanse zone van Midden-Cauca. Het museum, ontworpen door de architect Rogelio Salmona, is de Nationale Architectuur Award van de Biënnale 1986-87 en heeft een verklaring van cultureel belang van de natie.
Mirador de la 19 of de la Secreta, het grote ecologische park van het geheim, gevormd door de geologische fout van Armenië, loopt van race 18 naar de rivier de Quindío, dwars door de stad vanuit het zuiden naar het centrum. Het is een fauna- en florareservaat waar de gemeentelijke coso en het Zoonosis Center werken.
Hangbrug Don Nicolás. Een van de mooiste hangbruggen in Quindío is Don Nicolás, aan de rivier de Quindío, op de voormalige route van de 14e race van Armenië in een noord-zuidrichting, onder het Uribe Park. Deze brug werd oorspronkelijk gebouwd door de buren, waaronder Don Vespasiano Jaramillo en Don Luis Hoyos. Ze maakten een brug met stalen kabels en inheemse boomplanken die werd vervangen door een grotere, ontworpen door de Duitse ingenieur Guillermo Ledher, door het mandaat van de regering-Caldas. Dit is dezelfde brug die, gerenoveerd en aangepast, vandaag communiceert met Armenië met Calarcá en de naam Don Nicolás behoudt.
Canyoning. Het is een lokale sculpturale techniek op aarde die vanuit een oogpunt ravijn in een ruimte kijkt, gemaakt door een arbeider in de gemeente, Efrén Fernández Barón, met grote kwaliteiten en een enorme sculpturale roeping. In dat ravijn werkt de kunstenaar, met palín en regatón in handen, figuren uit, bijna alle kenmerken van de pre-Columbiaanse culturen, die later bedekt worden met cement en zand dat door water stroomt. Wat in de oudheid een vorm van inheemse expressie was, is tegenwoordig een belangrijke mijlpaal van stedelijke kunst in Armenië. Vandaag zie je drie grote werken van deze aard in Armenië, omdat er zeven om verschillende redenen in verschillende delen van de stad zijn verdwenen. De eerste is bij de ingang van de stad in het oosten, de wijk María Cristina. Het worden gedachte-dialogen genoemd. Het zijn figuren van pre-Columbiaanse mannen en vrouwen die mensen verwelkomen en vaarwel zeggen. Maar tegelijkertijd hebben ze iets kosmisch, zoals het derde oog, en een diepe relatie met liefde. De tweede is de Allegorie van water, gelegen aan de Avenida Bolívar, in het ravijn van de Regivit-elektriciteitscentrale. Er zijn daar bergen waar het water valt, een menselijke figuur die de god Mountain symboliseert, een indiaan die water verzamelt op een bananenblad, een boer die hetzelfde doet maar in een guadua en de romp en bijl, symbolen van de stad, omringd door het moderne aquaduct. En het derde beeld staat op Avenida Ancízar López López, het is een allegorie op Armenië, waar pre-Columbiaanse figuren, maskers, adelaarsbossen, poporos, alligators, een silhouet van de kathedraal van de stad en wat de auteur ook verschijnt een kosmische roep genoemd, gegeven door een man ter verdediging van de aarde. De beeldhouwer, Efrén Fernández Barón, werkt onvermoeibaar om de stad te verlaten met een groot aantal werken van dit type, maar hij bereidt ook een Barranquismo-school voor zodat de techniek niet verdwijnt