Schuilplaats in de vulkaaneifel

Het huisje is een schuilplaats. Het biedt een toevluchtsoord dat introvert wordt van de wereld af en tegelijkertijd voor zijn inwoners het spectaculaire uitzicht op de vallei.

De schuilplaats bevindt zich op een steile helling. Als een klein houten huis, is het opgeslagen op een compact "stenen" voetstuk, vergelijkbaar met alpine gebouwen, waarrond de bergweide zich verspreidt.
De veelhoekige vloeroppervlakte van het huis wordt bedekt door een schuin dak, dat naar beneden wordt getrokken op de helling en de toegangszijden. Vanaf deze pagina's lijkt het huis klein, het duikt laag; het volume ervan kan worden geïnterpreteerd als agrarisch nut.

Aan de niet-zichtbare kant van de vallei, echter, biedt een ander beeld: Het veelhoekige dak stijgt naar de vallei en opent in een royale gevel die culmineert in de schoorsteen. De geometrie van het huis vormt aan deze zijde een stompe binnenhoek. Dit gebied, volledig geïsoleerd van inzichten, wordt ondersteund door een vrijdragend terras aan de woonkamer, dat een spectaculair uitzicht biedt op de dramatische uitgestrektheid van de aangelegde ruimte.

Het openingsgedrag van de gevels komt overeen met deze tweezijdigheid:
Terwijl de zichtbare gevels aan de zijde van de helling grotendeels gesloten zijn en alleen door de smalle toegangsdeur en een paar kleine ramen worden doorbroken, opent het huis de "verborgen" zuidzijde met een royaal, kamerhoog raam met lint dat de veelhoekige ontwikkeling van het gebouw volgt, naar het uitzicht in de vallei.
De plattegrondorganisatie - langs het kamerhoge scharnierraam - is opgevat als een vloeiend gezoneerde eenkamer voor twee bewoners. Een sterk gedifferentieerde snit onderscheidt de afzonderlijke gebieden en creëert dus vrijgevigheid ondanks de schaarse voetafdruk.
Een helling op de helling opent de woon- en eetkamer met kitchenette.
Deze extra grote kamer opent onder het stijgende dak en ademt vrijgevigheid uit.
Door het stijgende dak en het royale bandraam in tegenstelling tot de gesloten achterzijde krijgt de leefruimte een sterke focus op het uitzicht op de vallei. De schuifdeuren van het scharnierraam bevatten het vrijdragende terras in de woonruimte. Vanuit de hoge woonkamer leidt naar de "kamer met open haard". Dit gebied beslaat de binnenste hoek van het huis en is het meest intieme deel van de kamerreeks. Met zijn sterk verminderde plafondhoogte en gesloten dubbelzijdige achterwand biedt de ruimte een beschutte hoek, vanuit de ingebouwde banken kan zowel het vuur in de binnenhoek als het uitzicht op de vallei worden beschouwd.

Vanuit de kamer met openhaard gaat de volgorde van de kamers verder in het slaapgedeelte. Daar gaat het plafond weer open onder het lagere dak. Zelfs de slaapkamer is verbonden door het doorlopende raam naar het terras; vanuit het bed heb je uitzicht op de vallei. Het slaapgedeelte maakt deel uit van de reeks van de open ruimte, maar kan door een schuifdeur als een afzonderlijke ruimte worden gescheiden. De uiltje fungeert als een buffer tussen de woonkamer en de slaapkamer.
Het archaïsche drama van de kleine schuilplaats in het landschap wordt ook weerspiegeld in de gebruikte materialen:
De compacte basis is gemaakt van zichtbaar beton met een ruw oppervlak van de bordes.
Het bovenliggende houten huis is bekleed met ruwe houten planken in Stülpschalung. Dit hout is koolzuurhoudend, d. h. Het oppervlak werd gevlamd totdat de bovenste laag werd gevormd als zwarte houtskool - een ruwe en archaïsche behandeling die het verweringsproces van het hout stopte. Net als bij een Köhler-hut vormt de schoorsteen van de centrale schoorsteen het verticale uiteinde van de gevel - ook deze is bekleed met zwart hout.
Binnen gaat de archaïsche materialisatie verder in geraffineerde vorm:
Een continue vloerbedekking met veelhoekige platen van gespleten grijs groenachtig glinsterende kwartsiet loopt door het continuüm van alle ruimtelijke gebieden.
De binnenwanden, die wit zijn in het bovenste gedeelte, worden door de gebruiker aangegeven met een warme houten lambrisering. Weinig geselecteerde kleur- en materiaalaccenten maken de foto af.